ผู้เขียน: โปรดิวเซอร์ละคร สถานีโทรทัศน์ใหญ่แห่งหนึ่งในเกาหลีใต้
Title: หรือ 2PM คือความหวังของเรา ?
Subtitle: ‘ผลิตภัณฑ์ทางอุตสาหกรรม’ หรือมากกว่านั้น

เรื่องที่เก้า-ไอดอล

‘ไอดอล’ นั้นถือได้ว่าเป็นยาระงับปวดชั้นเลิศ - วันหนึ่ง เมื่อเพลง ‘Tell me’ของสาวๆวง Wonder Girls เริ่มเป็นที่รู้จักทีมงานของเรากำลังหมดแรงจากการทำงานในห้องตัดต่อทั้งคืน เหล่ามือตัดต่อ CGที่ทำงานอย่างหนักเพื่อที่จะทำงานให้ทันกับตารางการออกอากาศเพียงแค่เมื่อเพลง ‘Tell me’ ฉายทางทีวีพวกเขาต่างหยุดทำงานชั่วครู่เหมือนกับนัดกันไว้ แล้วก็หันหน้าไปทางทีวี

ช่วงเวลาเงียบๆ สั้นๆ ที่แสนสุข ซึ่งพวกเขาต่างเข้าใจความรู้สึก ณขณะนั้นด้วยกัน เมื่อเพลงจบพวกเขาก็รู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้น ถอนหายใจยาวแล้วก็หันหน้าไปทางจอมอนิเตอร์เพื่อทำงานต่อไป อันที่จริงเหล่าไอดอลก็เป็นยาช่วยระงับความปวดล้าและเหน็ดเหนื่อยได้ดีกว่ากาแฟเสียอีกในฐานะที่ผมเป็นโปรดิวเซอร์รายการทีวีคนหนึ่ง ต้องชื่นชมพวกเขาในเรื่องนี้

“ยาระงับปวด” [อีกนัยหนึ่งก็คือยาชูกำลังค่ะ] ที่ร้อนแรงที่สุดของยุคนี้ก็คือ2PM ผู้ยุ่งเหยิงกับการแสดงเพลง ‘Heartbeat’ ในช่วงรายการคอนเสิร์ตปลายปีมีเพลงฮิตติดอันดับหนึ่งถึง3เพลงภายในช่วงเวลาสั้นๆนอกจากนั้นท่าเต้น"หัวใจเต้น"ของพวกเขาแสดงถึงหัวใจสำคัญอย่างหนึ่งของการเป็นไอดอลเช่นเดียวกับท่าเต้นส่ายสะโพกของวงคารา นั่นก็คือเต็มไปด้วยพลังความดึงดูดใจ มีชีวิตชีวา และเสน่ห์ล้นเหลือ“หัวใจที่ถูกคุณเหยียบย่ำนั้นมันยังคงเต้นอยู่...” เช่นเดียวกับที่แฟนๆรุ่นคุณลุงส่ายหัวด้วยความเอ็นดูเมื่อเห็นวงคาราเต้น หัวใจของแฟนๆรุ่นพี่สาวก็เต้นอย่างระทึกเมื่อเห็น 2PM กำมือไว้ที่หัวใจจุดไคลแม็กซ์ของเรื่องอยู่ที่เมื่อ ‘ไอดอลสัตว์ป่า’ มาในเพลงเศร้าท่าเต้นที่บีบคั้นหัวใจ ประกอบกับเสียงตะโกนเชียร์ของแฟนๆ

Kim Gyu-Hang กล่าวไว้เมื่อประมาณ 10 ปีก่อนว่าไอดอลนั้นก็เหมือน’ผลิตภัณฑ์’อย่างหนึ่ง แต่เป็นผลิตภัณฑ์ทางวัฒนธรรมที่มีการวางแผนและควบคุมอย่างเป็นระบบเมื่อผลิตภัณฑ์นั้นถึงเวลาที่ต้องหมดอายุไปก็จะทิ้งรอยน้ำตาไว้ให้แฟนๆ(ในเกาหลี) ก็จะหมายถึงการยุบวงหรือเข้าสู่กรมทหาร ณ ตอนนี้ 2PMได้เสียเจบอมหัวหน้าวงไปโดยสาธารณชน(บางกลุ่ม)และสื่อมวลชนซึ่งตอบโต้อย่างรุนแรงในกรณีที่เรียกว่าเป็นการดูหมิ่นประเทศเกาหลีแน่นอนว่าสมาชิกคนอื่นๆก็ยังต้องดำเนินกิจกรรมต่อไปในฐานะศิลปินที่มีความสามารถแต่ก็ถือว่าเป็นการผิดแผนที่ได้วางไว้สำหรับวง 2PM

ในทางหนึ่งเมื่อไหร่กันนะที่เราเริ่มอยากจะฉกฉวยเพียงความสบายใจจากพวกเขาในภาพยนตร์เรื่อง ‘Memories of Matsuko’, หลังจากที่ตัวเอกคือ Matsukoผู้ไม่เคยถอดใจในเรื่องความรัก กลับถูกหักหลังจากทุกๆ คนสิ่งสุดท้ายที่เธอฝากชีวิตไว้ก็คือ การกลายเป็นแฟนคลับของไอดอลกลุ่มหนึ่งถ้อยคำแห่งความรักและรูปลักษณ์ที่สวยงามของพวกเขาทำให้เธอมีชีวิตชีวาได้ระยะหนึ่ง แต่อย่างไรไอดอลก็ไม่อาจเปลี่ยนเธอทั้งชีวิตได้

เป็นเรื่องปกติที่วงการนี้จะเป็นที่รักและกลายเป็นธุรกิจที่สร้างความเบิกบานใจอย่างไรก็ตามบางทีมันก็ดูเป็นอุตสาหกรรมมากขึ้นเรื่อยๆซึ่งทำให้กลายเป็นเรื่องน่าเบื่อเราเป็นแฟนของไอดอลไม่ใช่แฟนของบรรดาผู้ผลิตไอดอล

เราได้รับความสุขจากการฟังพวกเขาร้องเพลงและเมื่อพวกเขาเต้นอย่างมีชีวิตชีวาด้วยเสน่ห์ในวัยเยาว์ยามที่ชีวิตปกติของพวกเราเหน็ดเหนื่อยหรือจะเรียกได้ว่าพวกเขาเป็นผลจากการขาดไปของบางสิ่งในสังคมมากกว่าการช่วยกู้จิตใจของผู้คนเท่านั้นอะไรคือเหตุผลเบื้องหลังความมีชีวิตชีวาและเสน่ห์ของไอดอลกันแน่

กลับมาถึงเรื่อง 2PM กันต่อมีหลายเรื่องที่เกิดขึ้นกับพวกเขาโดยที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อนตั้งแต่แรกเริ่มแล้ว โดยเฉพาะเรื่องที่หัวหน้าวงเจบอมลาออกและกลับไปสหรัฐอเมริกาแต่ด้วยความที่ว่าไอดอลก็คือมนุษย์ปุถุชนสิ่งที่อยู่ข้างหลังก็คือสมาชิกที่เหลือและแฟนๆต่างแสดงถึงความรู้สึกของพวกเขาอย่างชัดเจนต่อการหายไปของหัวหน้าวง

อัลบั้มล่าสุดของพวกเขาก็ถูกปล่อยออกมาพร้อมกับการขาดหายไปของสมาชิกหนึ่งคนและสมาชิกคนอื่นก็รับรู้ถึงการขาดหายนี้ด้วยความรู้สึกโหยหารอคอยและเว้นตำแหน่งที่ว่างไว้เพื่อคนๆ นั้น ดังนั้นการแสดงของ 2PMจึงไม่เพียงแค่เปี่ยมพลังและความเป็นผู้ชายเต็มตัวแต่ยังแสดงออกถึงความจริงใจและความเศร้าอย่างลึกซึ้ง

พวกเขาทำให้วงการไอดอลมีนิยามใหม่อัลบั้มนี้ไม่ใช่มาจากความต้องการของผู้คนและจากบริษัทผู้ผลิตเท่านั้นอย่างไรก็ตามพวกเขาได้สร้างรูปแบบใหม่ของไอดอลโดยเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความรุนแรงจากฝีมือของสาธารณชนและสื่อมวลชนโดยยืนหยัดและยืนยันที่จะแสดงถึงตำแหน่งที่ว่างหายไปผู้ที่ได้ชมการแสดงเพลง‘Heartbeat’ต่างท่วมท้นไปด้วยความรู้สึกพึงพอใจแต่ก็แอบทอดถอนใจไปด้วยในเวลาเดียวกัน“ถ้าเด็กหนุ่มอีกคนอยู่ตรงนั้นด้วยนะ..ใครมีสิทธิมาเอาที่ตรงนั้นบนเวทีไปจากเขา” ณ ตอนนี้2PM กลายเป็นวงที่มี ‘เรื่องราว’ เล่าขานไปแล้ว

พวกเขาไม่ได้เป็นเพียงวงไอดอลที่ร้องเพลงที่มีเนื้อหา “แฮปปี้ เอนดิ้ง”และยิ้มหล่อๆ บนเวทีเท่านั้นพวกเขากลายเป็นไอดอลที่มีเรื่องราวอันเจ็บปวดและน่าเห็นใจในการรอคอยใครสักคน

หากไอดอลเป็นเหมือนยาระงับความเจ็บปวดจริงๆสังคมเราในตอนนี้ก็ต้องการมันอย่างมากขบวนไอดอลทั้งหลายต่างทะยอยกันออกมาไม่ขาดสายและผู้คนก็ดูเหมือนไม่ได้เบื่อหน่ายกันเลยแม้ว่าเหล่าไอดอลจะหลั่งไหลกันมาแบบนับไม่ถ้วนนอกจากนั้นยังพาไอดอลรุ่นเก่าๆออกมาแล้วแบ่งปันเรื่องราวในยุคของพวกเขาอีกด้วยก็อาจจะเป็นได้ว่าเสน่ห์และความสดใสของพวกเขาเหมาะสมกับสังคมเราที่ผู้คนต่างพึ่งพาทางจิตวิญญานกับเหล่าไอดอลที่เห็นในโทรทัศน์ในขณะที่ความเป็นไปชีวิตในความเป็นจริงอาจจะหม่นๆ ไปสักนิด

อย่างไรก็ตามในนาทีที่เรากำลังรู้สึกถึงความหวานแห่งชีวิตแต่กลับกลายเป็นสิ่งขัดแย้งกับความเป็นจริง ซึ่งบางทีก็เป็นเรื่องน่าขื่นขมแล้วเราก็ตระหนักว่าสิ่งที่เรา(ทีมผู้ผลิตรายการ)ทำอยู่ก็คือการตบตาอย่างหนึ่งระหว่างผู้ชมกับวัฒนธรรมมวลชน (Popular Culture)ที่ทำให้เราลืมนึกถึงความเป็นจริงไป

การณ์กลายเป็นว่า 2PMจำต้องอ้าแขนรับความเป็นจริงที่น่าเจ็บปวดเข้าสู่ทีมของพวกเขาโดยหลักการแล้วดูจะเป็นไปได้ยากที่พวกเขาจะแสดงอะไรในแนวแฮปปี้เอนดิ้งได้อย่างแนบเนียนในตอนนี้(หรืออีกนัยหนึ่งก็คือตอนนี้เรื่องราวของพวกเขายังบอกไม่ได้ว่าจะแฮปปี้ตอนจบ)อย่างไรก็ตามในสถานการณ์นี้ 2PMก็ได้แสดงให้เห็นถึงความหวังเล็กๆว่าเรื่องราวนี้อาจแนะอะไรแก่เราได้ซึ่งต่างจากในทีวีที่มีเรื่องราวจบแบบแสนสุขอยู่มากมายซึ่งกลับหาได้ค่อนข้างยากในชีวิตจริง

แต่ก็มีความเป็นไปได้ที่โศกนาฎกรรมอันยิ่งใหญ่อันสะท้อนถึงความโชคร้ายบางอย่างในชีวิตจะสามารถทำให้เรามีความสุขที่ยิ่งใหญ่มากขึ้นทวีคูณเมื่อสามารถแก้ปัญหาได้ที่ปลายทางความพึงพอใจที่ได้จากการหาญกล้าเผชิญหน้ากับความจริง อาจเป็นความสุขแบบขมๆในทางเดียวกับเมื่อเราฟังเพลงแสนเศร้ายามที่รู้สึกหดหู่ (**ในเชิงหนามยอกเอาหนามบ่งนั่นแหล่ะค่ะ)

กระแสวัฒนธรรมมวลชนหรืออุตสาหกรรมทางวัฒนธรรมในปัจจุบันนั้นอาจต้องการโศกนาฎกรรมบางอย่างอยู่ก็ได้และก็เป็นเหตุผลว่าการที่ 2PM ต้องเสียใจจากการเสียหัวหน้าวงไปจึงกลายเป็นคุณูปการต่อวงการ เนื่องจากพลังในความพยายามที่จะพาเขากลับมาทำให้วงกลับมาเป็นดังเดิมและการตระหนักถึงการขาดหายไปของคนๆหนึ่ง(ที่เห็นได้จากการแสดงของพวกเขา) ทำให้ผู้คนที่เพลิดเพลินกับเหล่าไอดอลรู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างไม่อาจลืมเลือนได้ และพากันเห็นอกเห็นใจซึ่งความรู้สึกนี้น่าจะทำให้พวกเขาได้เข้าถึงความเป็นจริงของชีวิตมากขึ้น...